قسمت سوم خطبه 160 نهج البلاغه با موضوع وصف امیدواری

امیدواری به خدا:

به گمان خود ادّعا دارد که به خدا امیدوار است! به خدای بزرگ سوگند که دروغ می گوید، چه می شود او را که امیدواری در کردارش پیدا نیست؟ پس هر کس به خدا امیدوار باشد باید ، امید او در کردارش آشکار شود.هر امیدواریی جز امید به خدا تعالی ناخالص است و هر ترسی جز ترس ار خدا نادرست است.گروهی در کارهای بزرگ به خدا امید بسته و در کارهای کوچک به بندگان خدا روی می آورند ، پس حقِّ بنده را ادا می کنند و حقِّ خدا را بر زمین می گذارند ُ چرا در حقِّ خدای متعال کوتاهی می شود و کمتر از حقِّ بندگان رعایت می گردد؟

آیا می ترسی در امیدی که به خدا داری درغگو باشی؟یا او را در خور امید بستن نمی ژنداری؟امیدوار دروغین اگر از بنده ی خدا ترسناک باشد ، حقِّ او را چنان رعایت کند که حقِّ پروردگار خود را آن گونه رعایت نمی کند ، پس ترس خود را از بندگان آماده ، و ترس از خداوند را وعده ای انجام نشدنی می شمارد ، و اینگونه است کسی که دنیا در دیده اش بزرگ جلوه کند ، و ارزش و اعتبار دنیا در دلش فروان گردد ، که دنیا را بر خدا مقدّم شمارد ُ و جز دنیا به چیز دیگزی نژردازد و بنده ی دنیا گردد.

جهادگر سایبری سروقامتان...