برقراری آتشبس

برقراری آتشبس

سیاستمداران آمریکا معتقد بودند اگر ایران در جنگ پیروز شودانقلاب اسلامی نیروی تازهای خواهد گرفت واین امر دولتهای محافظهکار و هوادار غرب در منطقه خلیج فارس و شاید سراسر خاورمیانه را تهدید خواهد کرد. از سویدیگر پیروزی عراق نیز در جنگ، ایران را بیثبات خواهد کرد و خطر به میان آمدن پای شوروی بیشتر خواهد شد. پس نتیجهٔ کلی اینکه هیچ یکاز طرفین نباید در جنگ پیروز شوند. هنری کسینجر وزیر خارجه پیشین آمریکانیز تأثیرات پیروزی یکی از طرفین درگیر در جنگ را بر سیاست خارجی آن کشور چنینبیان میکند: «بدون توجه به اینکه چه کسی در جنگ عراق و ایران پیروز میشود، شکستنهایی از آن ایالات متحده خواهد بود.» بر این اساس درنظر استراتژیستهای سیاست خارجی آمریکا، وضعیت مطلوب واشنگتن در منطقه زمانی پدیدار میشدکه جنگ عراق و ایران در مرزهای دو کشور محدود شود و به کشورهای حاشیه خلیج فارسگسترش پیدا نکند همچنین امنیت خطوط کشتیرانی و تداوم جریان صدور نفت برای غربتضمین شده و ثبات و تعادل در منطقه از طریق برقراری توازن در بین کشورهای منطقهاستوار گردد.

بعد از برقراری آتشبس در ۲۹ مرداد ۶۷ کماکان ۲۳۶ کیلومترمربع از اراضی ایران دراختیار عراق باقی ماند. این مناطق تا بعد از حمله عراق به کویت و شکست نظامی عراق، بهایران بازگردانده نشد. این اراضی بخشهایی از مناطق مهران، قصر شیرین، موسیان، شلمچه، فکه را شامل میشد.

جهادگر سایبری سروقامتان...