جهادگر سایبری سروقامتان
درباره سایت
آخرین مطالب
- دانلود نرم افزار تبدیل فرمت های ویدیویی Aiseesoft Video Converter Ultimate 6.3.60
- دانلود بازی اندروید فوق العاده زیبای Iesabel v1.01 همراه دیتا
- دانلود نرم افزار مدیریت و مشاهده تصاویر Windows Live Photo Gallery 2013
- دانلود فصل اول انیمیشن مکس استیل Max Steel S01 2013
- کاریکاتور - تروریست های سوریه!
- کاریکاتور - استخدام معلولین در آموزش و پرورش!
- کاریکاتور - کشتار کودکان دبستانی در آمریکا!
- کاریکاتور - نفوذ پهپاد حزب الله در عمق خاک اسرائیل!
- کاریکاتور - عامل افزایش قیمت خودرو!
- کاریکاتور - افزایش قیمت برخی از خودروهای با کیفیت پایین!
امکانات وب
چگونه است که هنوز چاه های جهان، از غربت شب هایت خون بالا می آورند و نخل های سوخته، از تف شب های بی قراری ات در باد، زمزمه گر تنهایی تواند؟
چگونه است که زبانه های آتش آهت از هر طرف شعله می کشد و محراب، در عبودیّت محضت در هم فرو می ریزد؟ ذوالفقار، این شاخه ستبر همیشه سبز، جوانه های یقین زده است و تو که عدالت از سر انگشتت می جوشید، چگونه است که هنوز در سیّالیِ خونِ جهنده تاریخ می جوشی و می خروشی؟
چگونه است که با واژه عدالت، نام تو بر زبان می آید و با نامِ استوارت، عدالت معنا می شود؟ چه رازی در جذبه نگاهِ آسمانی ات بود که هنوز آسمان، وام دارِ استقامتِ نگاهت است و کوه، بر صلابت همیشگی سر شانه هایت تکیه داده است؟
کدام مسیر را گام نهاده ای که از هر طرف به آسمان ختم می شود و از هر طرف که فرشتگان انتظار می کشند، جا پای استوار تو را به چشم می کشند؟شب های تاریک کوفه در تمام زمین رخنه کرده است و درهای بسته، منتظر ضرب آهنگِ دست های تواند تا باز شوند و بوی تو در خانه های منتظر بپیچد؛ بوی دستِ کریمی که نان و خرما می آورد؛ دست کریمی که دستی به یاریش بلند نشد و شب های کوفه که سال های درازی ست عزادار بی وفایی خویشند.
چاه زبانه می کشد و نخلستان های سوخته، چون خاکستری در دست باد، در هم می پیچند و گَرد می شوند، امّا هنوز این نام توست که چون همیشه، بر ممکنات و ناممکنات سایه افکنده است.
چقدر تشنه عدالت توایم!
چقدر هنوز برق ذوالفقارت، شب های تاریک را می شکافد!
نگاه می کنم؛ چقدر دوری و چقدر نزدیک، چقدر نزدیک و چقدر دور ... .
حضورت، آیینه ای بود سرشار از عشق و ایمان، که شور زندگی را منتشر می کرد و دست هایت، تکیه گاه عدالت بود؛ عدالتی که با تو در خاک شد و قامتش، بی تو شکست و پایمال گشت.
اما عجیب این که با همه بزرگی ات، ساده تر از آب بودی و صمیمی تر از باران و مهربان تر از آفتاب؛ آن قدر مهربان که یتیمکان کوفه از سر و کولت بالا می رفتند.
کوچه های کوفه هنوز در انتظار گام های تو می سوزند. نخل های آتش گرفته، دست های قنوتشان به آسمان بلند است، تا مگر باز آیی و یک بار دیگر رازهای مانده در دلت را با آنان بگویی.
منبع
چگونه است که زبانه های آتش آهت از هر طرف شعله می کشد و محراب، در عبودیّت محضت در هم فرو می ریزد؟ ذوالفقار، این شاخه ستبر همیشه سبز، جوانه های یقین زده است و تو که عدالت از سر انگشتت می جوشید، چگونه است که هنوز در سیّالیِ خونِ جهنده تاریخ می جوشی و می خروشی؟
چگونه است که با واژه عدالت، نام تو بر زبان می آید و با نامِ استوارت، عدالت معنا می شود؟ چه رازی در جذبه نگاهِ آسمانی ات بود که هنوز آسمان، وام دارِ استقامتِ نگاهت است و کوه، بر صلابت همیشگی سر شانه هایت تکیه داده است؟
کدام مسیر را گام نهاده ای که از هر طرف به آسمان ختم می شود و از هر طرف که فرشتگان انتظار می کشند، جا پای استوار تو را به چشم می کشند؟شب های تاریک کوفه در تمام زمین رخنه کرده است و درهای بسته، منتظر ضرب آهنگِ دست های تواند تا باز شوند و بوی تو در خانه های منتظر بپیچد؛ بوی دستِ کریمی که نان و خرما می آورد؛ دست کریمی که دستی به یاریش بلند نشد و شب های کوفه که سال های درازی ست عزادار بی وفایی خویشند.چاه زبانه می کشد و نخلستان های سوخته، چون خاکستری در دست باد، در هم می پیچند و گَرد می شوند، امّا هنوز این نام توست که چون همیشه، بر ممکنات و ناممکنات سایه افکنده است.
چقدر تشنه عدالت توایم!
چقدر هنوز برق ذوالفقارت، شب های تاریک را می شکافد!
نگاه می کنم؛ چقدر دوری و چقدر نزدیک، چقدر نزدیک و چقدر دور ... .
حضورت، آیینه ای بود سرشار از عشق و ایمان، که شور زندگی را منتشر می کرد و دست هایت، تکیه گاه عدالت بود؛ عدالتی که با تو در خاک شد و قامتش، بی تو شکست و پایمال گشت.
اما عجیب این که با همه بزرگی ات، ساده تر از آب بودی و صمیمی تر از باران و مهربان تر از آفتاب؛ آن قدر مهربان که یتیمکان کوفه از سر و کولت بالا می رفتند.
کوچه های کوفه هنوز در انتظار گام های تو می سوزند. نخل های آتش گرفته، دست های قنوتشان به آسمان بلند است، تا مگر باز آیی و یک بار دیگر رازهای مانده در دلت را با آنان بگویی.
منبع
برچسب:
نویسنده: محمد مهدی تیموری