وکيل الرعايا يا وکيل الدوله و يا ...

دوستی دارم که يکبار باچهره ای ناراحت و عصبی ميگفت : عجب آدمايی پيدا ميشن! به هر کی ميخوای يه چيزی بگی ، سريع احساس وظيفه ميکنن و يه برچسب آب دار بهت ميزنن! گفتم چطور مگه ! گفت : آخه بابا ! به مامور شهرداری ميخوای بگی چرا آشغال های کوچه رو برنداشتی ! فوری يکی پيداميشه و باحالت حق به جانب ميگه: تو ديگه چرا! تو که ضدنظام و ضد دولت نبودی! و بعدشم ادامه ميده که : اگه کسی به مامور شهرداری چيزی بگه مثل اينه که به شهرداری اهانت کرده و اگه کسی به شهردار چيزی بگه يعنی شورای شهر و شهردار و استاندار و زير سوال برده ! هر کی هم به استاندار چيزی بگه جرمش اينه که وزير کشورو کتک زده!!! بعد چند ثانيه هم چشاتو باز ميکنی و ميبينی که ضد ولايت و ضد نظام تشريف داری !!!

---

به نظرتان به اين دوستمان چه پاسخی بدهم؟! آيا وظيفه ما توجيه غير عقلاني از برخي كارهاي اشتباه است؟ آيا بايد به دنبال اصلاح مشكلات باشيم يا توجيه نادرست آنها؟

---

اين دو مطلب را حداقل قبول داريم که :

1 - کليت نظام اسلامی بر حق هست

2 - انتقاد هميشه موجب پويايی و پيشرفت بوده ( البته انتقاد سازنده با حفظ اصول و کل نگری به مسائل ،نه تخريب و خيانت)-

حالا کسی که خود را حامی انقلاب ميداند در مقابل کجروی ها وسستی ها و اشتباهات و ... چه وظيفه ای دارد؟ آيا ما(همه) وکيل دولت هستيم و زبان و بلندگوی تبليغاتی اش ! و يا زبان دل و دهان مردم ! ( البته در اينجا منظورم جدا دانستن دولت دينی از مردم نيست)

---

شکی در اين مطلب نيست که حفظ انقلاب از اوجب واجبات است . ولی نه به هر وسيله ای ! نه به هرطريقی! ما پيرو آن کتابيم که گفت : الذين يستمعون القول فيتبعون احسنه اولئک الذين هداهم الله و اولئک هم اولوا الالباب

---

به قول آن عزيز سفر کرده :

(( تضعيف خيانت است. توجيه حماقت است. تکميل رسالت است.))

امام علی(ع) :

کسی که عيب و کاستيهای تو را پنهان کند [و به منظور اصلاح، آنها را به تو تذکر ندهد] دشمن توست.

جهادگر سایبری سروقامتان...